Etna naar Sisters

Dag 103 

We staan gereed voor vertrek. Leveren de sleutel van de kamer in en zeggen tegen de eigenaar dat we nog even langs het postkantoor moeten voor we vertrekken. 

“ Het postkantoor is gesloten vandaag, er was gisteren een feestdag”

Shit er ligt een nieuw setje wandel stokken op me te wachten. We wegen onze opties af en besluit nog maar een nacht in Etna te blijven. Heellaas is het motel vol geboekt en kunnen we daar niet verblijven.  Maar we kunnen wel onze tentjes opzetten in het locale park. Hier is een speciaal gedeelte om te kamperen compleet met toiletten douche en WiFi. 

Er blijken hier enkele hikers meer te zijn die we kennen. We vullen de dag met kaartspellen en een duik in het buiten zwembad van Etna. S’avonds gaan we nog met een groepje uit eten. 

Dag 104.    2574 t/m  2613

Als om negen uur het postkantoor open gaat duurt het niet lang voor deze vol staat met hikers. Vele hebben een nachtje extra moeten blijven om hun pakket op te kunnen halen of te verzenden. 

Het is maar een rustig stadje en niet veel mensen rijden de pas omhoog naar de plek waar we de trail weer op kunnen pakken. Gelukkig zijn er twee gepensioneerden dames die hikers graag helpen en de 16 kilometer naar de trail verschillende keren afleggen om iedereen daar te krijgen. 

Onderweg vraag ik haar naar de vele herten die ik gisteren in de tuinen van mensen heb zien liggen. 

Ze vertelt dat zo gouw het jachtseizoen begint de populatie herten in het Etna sterk stijgt, als of ze weten dat er daar niet op hen gejaagd mag worden. 🦌

Eenmaal terug op de plek waar de route is beginnen we met lopen. Het eerste stuk gaat vrij vlot maar na een uurtje gedaan te hebben komen we in een stuk waar de trail bezaaid is met omgevallen bomen. En lijkt het meer op een hindernis pa course dan een wandeling. 

Na de middag veranderd het terrein weer en doet het sterk denken aan de stukken die we in de Siërra’s gehad hebben. Er moeten riviertjes, sneeuw velden en een bergpas overgestoken worden. 

Door al deze hindernissen zijn we pas laat bij de verlaten ranger hut waar we overnachten. 

Dag 105.  2613 t/m 2655

Ik ben nog maar net wakker als Will voor me begint te zingen. En een minuut later staat hij voor mijn tent met een gebakje en mijn favoriete oploskoffie.  🥳

Na dit feestelijke begin gaan we over naar de order van de dag, lopen. 

We zijn in Marble Valley en lopen al snel omhoog om de trail te volgen over een van de vele berg ruggen met bijbehorend uitzicht. 

Na de lunch beginnen we aan de lange afdaling richting Seiad valley. 

De route loopt de bebossing in, maar daar is de trail zo overgroeid en zijn er zoveel omgevallen bomen dat we 2 uur nodig hebben voor de komende 4 kilometer. Mijn benen lopen hierbij de nodige krassen en schrammen op. 

Gelukkig word het hierna beter en volgen we Grider Creek tot aan de kampeer plek waar we overnachten. S’avonds neem ik nog een bad in de rivier om wat van het zweet een vuil van me af te krijgen. 

Dag 106.   2655 t/m 2689

De 10 kilometer naar Seiad valley hebben we zo afgelegd. Dat is mede te danken aan het feit dat de trail dit gehele stuk over een weg loopt. 

Aangekomen in het dorp stoppen we bij het Seiad Valley café. Hier is Will van plan om de pancake challenge te gaan proberen. 5 grote pannenkoeken eten binnen twee uur. 

Zelfs de eigenaresse verklaard hem voor gek. In 13 jaar hebben maar vijf mensen het voor elkaar gekregen om het bord leeg te maken. 

Ook Will gooit naar twee pannenkoeken de handdoek in de ring. 

Wanneer we vroeg middag weer verder lopen staat er een 12 kilometer lange klim op het programma die ons 1400 meter omhoog brengt. 

Het blijkt de zwaarste klim te worden sinds de Siërra’s. En niet om het terrein of om hoe stijl het is. Maar om de intense hitte. Iedere 30 min moet ik wel ergens in de schaduw stoppen om mezelf een beetje af te laten koelen. 

Will is een heel stuk achter me. Hij heeft zich nog nooit zo beroerd gevoeld na de pannenkoeken. 

Als ik nog zo’n 4 kilometer van de top ben komen we nog een bron met een klein beetje water tegen. En dat is maar goed ook want van de 2 1/2 liter die ik onder aan de berg had is niet veel meer over. 

Door al dat stoppen om af te koelen leggen we niet veel kilometers af. Om dit te compenseren koken we de avond maaltijd aan de kant van de trail en lopen daarna nog een paar uur door.  De temperatuur is al flink aan het dalen, en het laatste stuk naar de overnachtingsplek is zo goed te doen. 

Dag 107.      2689 t/m 2740 

Er stonden nog twee tentjes op de plek waar we overnachten. Deze blijken van twee  botanici te zijn. Ze vertellen ons dat deze regio een van de grootste planten diversiteit heeft van de US.  En na dat ze horen wat we aan het doen zijn bieden ze direct wat te eten en drinken aan. 

We blijven nog even met ze praten. Onder andere over de State of Jefferson waar ik de laatste week al verschillende keren vlaggen van tegen ben gekomen. Het blijkt zo te zijn dat het noordelijke deel van Californië een eigen staat zou willen worden. 

Na een klein uurtje vertrekken we. Er staat weer een mile stone op het programma. We steken de grens met Oregon over. En verlaten daarmee onze eerste ( officiële) staat. 

Doordat we gisteren zo veel geklommen hebben is de temperatuur wel om uit te houden. Toch zijn we niet echt rap vandaag en nemen we een paar lange pauzes. 

Op zich voelen we ons goed en we besluiten dan ook om weer wat langer in de avond door te lopen. 

Als ik om tien uur de tent opzetten is het al donker. 

Dag 108.      2740 t/m 2766

Na vijf uur hiken bereiken we de eerste stop in Oregon, Callahan’s Lodge. Onderweg daar naar toe worden we nog wel verrast met een koelbox vol koude dranken die boven op de langste klim van de dag op ons staat te wachten. In Callahan’s loge  haalt Will een resupply box op en nemen we wat te eten en drinken in het restaurant. 

Vanuit hier willen we naar Ashland zo dat ik inkopen kan doen en Will nog een pakketje kan verzenden. Als dat alles gedaan is nemen we afscheid van elkaar. De vader van Will komt het laatste stuk van Oregon met hem mee lopen. Om op tijd bij de afgesproken plek te komen wil hij nu extra vaart gaan maken. Ik doe het iets rustiger aan en heb een hostel geboekt voor vandaag. 

Eenmaal daar aangekomen maak ik wat te eten voor me zelf en doe ik de was. 

Tegen de avond komen er nog verschillende andere bekende hikers binnen. 

Dag 109.   2766 t/m 2802

Iedereen is al vroeg waker op de kamer van het hostel. De meeste hikers zijn niet meer gewend om uit te slapen denk ik. Toch heb ik nog geen haast. We hebben gisteren met een paar man afgesproken om rond lunchtijd naar een indiaans restaurant te gaan met een all you can eat buffet. Daarna ben ik van plan terug te liften naar de trail. De meeste andere gaan pas in de avond terug. Het belooft een warme dag te worden, en ze wachten tot de hitte wat afneemt. 

Na een ontbijt met veel fruit en yoghurt dood ik de tijd met kaarten en nieuwe podcasts downloaden. 

Vroeg middag lopen we met zijn vieren naar het restaurant. 

Het eten smaakt goed en iedereen neemt het er van. Zelf haak ik af na 4 volle borden. 

Hierna lift ik terug naar de trail om nog enkele kilometers te maken. Het is wel erg warm 🥵 maar het merendeel van de route loopt tussen de bomen door wat nog enigszins voor verkoeling zorgt. Wanneer ik eenmaal in mijn tent lig val ik binnen know time in slaap. 

Dag 110.   2802 t/m 2854

Ik heb me “ verslapen” vanmorgen. Normaal ben ik zo rond 5.45 wel wakker. Nu kijk ik op de telefoon en zie dat het al 6.30 is. Het is maar goed dat ik vakantie heb 🥱

Na het ochtend ritueel van ontbijten en opruimen begint de dag. Ik moet er nog wel een beetje aan wennen dat ik alleen van start ga. Het meerendeel van de dag loop ik door een dicht begroeid dennen bos. De trail is hier goed onderhouden en volg de glooiing van het landschap zonder grote klimmen of dalen. 

Wel kom ik veel andere pct hikers tegen. Bij de middag pauze zijn we met 10 man. Dit splitst zich na de lunch weer op. En ik ga alleen verder. Aan het einde van de middag begint het terrein te veranderen en loop ik tussen grote velden met keien van een halve meter doorsnee. 

Mijn kampeer plek ligt aan een klein riviertje, wat me mooi de gelegenheid geeft om mezelf nog even te wassen voor ik mijn tent induik. 

Dag 111.    2854 t/m 2906

Ook vandaag weer gaat de route voor het merendeel door dicht bebost gebied. Hoewel het lekker doorloopt is het ook wel een beetje saai. Maar ook deze middag heeft de trail weer een verrassing in petto. Als ik half weg de grootste klim ben van de dag komt er op steeds meer plekken sneeuw te liggen. Tegen de tijd dat ik boven aankom is het meeste om me heen wit. Het aan de andere zijde afdalen doe ik dan ook op de snellere en korte manier, door op mijn kont naar beneden te glijden. Na dit stuk is het nog een uurtje voor ik bij de slaapplek voor vandaag aankom. 

Dag 112.     2906 t/m 2960. 

Het was kouder geworden  dan ik had verwacht vannacht. Hierdoor heb ik niet fantastisch geslapen en ben ik ook al vroeg wakker. Dus  start de dag wat eerder dan normaal. De eerste stop voor de dag is Mazama village. Wat eigenlijk een vakantie park is dat vlak bij Crater lake ligt. En gezien het lunch tijd is bij aankomst , loop ik maar meteen naar het restaurant. 🍔Hierna dienen de inkopen bij de camping winkel voor de  komende dagen nog gedaan te worden. Veel mensen sturen hier een resupply box heen doordat de keuze wat beperkt is, en de prijzen wat hoger. 

Hierna heb ik een keuze te maken. De route van de PCT loopt door een dal en bebost gebied. Er is ook een alternatief, deze gaat de berg omhoog en volgt dan de rim trail om Crater lake. Ik kies er voor om het meer te gaan bekijken. Als de route berg op gaat vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Het is vrij stijl omhoog en er ligt een dik pak sneeuw ⛄️. 

Maar wanneer ik na een uur boven wordt dat beloond met een prachtig uitzicht over een oude vulkaan krater. 

De route volgt de rand van de vulkaan, maar ook hier komt steeds meer sneeuw op de trail. Na een tijdje ben ik het zat en besluit de verharde weg te nemen die parallel aan de trail loopt. Bij het bereiken van de overnachtingsplek zie ik Will daar zitten. Hij is verbaasd me te zien, maar is nog niet klaar voor vandaag. Hij gaat nog een paar uur door. 

Voor mij zit de dag er wel weer op. 

Dag 113.    2960 t/m 3009 

Tot op heden is Oregon mijn mist favoriete stuk. Ook vandaag weer het grootste gedeelte van de dag door dicht begroeide bossen gelopen. Toch zijn er wel een paar hoogte punten in de dag. Zo passeren we de 3000 km en gaan we over het hoogste punt van Oregon

en Washington. Hiervoor moesten er wel een paar uur voor door de sneeuw geploeterd worden om langs mout Tielsen te komen. Een andere hiken vertelde me dat er nu 4x meer sneeuw ligt dan normaal. En dat dit jaar bij de top tien van de afgelopen 150 jaar behoort wat betreft hoe laat in het seizoen het er nog ligt. En dat mag ik allemaal mee maken 😅

De laatste 10 km van de dag kan er wel lekker door gelopen worden. 

Als de dag er opzit en ik mijn tent wil opzetten zit ik binnen know time onder de muggen 🦟. 

Dan maar snel de tent in en daar mijn eten bereiden. 

Dag 114.    3009 t/m 3055

Ik wordt waker bij het gezoem van de muggen die buiten de tent vliegen. Dus maak ik het ontbijt maar met de tent nog dicht en zorg dat de tas gepakt is. En dan zo snel mogelijk afbreken en weg hier. Wanneer er een sectie hiker in tegengestelde richting komt vraag ik hem naar de condities verder op. Hij weet me te vertellen dat er na 15 kilometer een water cash is. Dat komt me goed uit want de enig bron die er aangegeven staat is volgens de omschrijving een stuk van de trail af steil naar beneden.  Daar aankomen neem ik genoeg water voor de rest van de dag. 

Aan het einde van de middag gaat de route weer om omhoog en steekt het diamond peak over. Onderweg zitten er twee hiken aan de lunch. Het zijn Jackass en caveman. Gezien de sneeuw weer aan het toenemen is besluiten we samen verder te lopen. 

Aan het einde van de dag vinden we een klein stukje waar we kunnen kamperen. Met uitzicht over de three sisters bergen. 

Dag 115.    3055 t/m 3086

We zijn nog aan de afdaling bezig van Diamond peak waardoor we eerst nog een uurtje moeten post-holen voor we weer vaste grond onder onze voeten hebben. Caveman zit ondertussen al een stuk achter me. 

Het is tegen tienen in de ochtend als ik Shelter Cove bereik. Daar tref ik Will aan hij is zijn resupply box nog aan het uitpakken en zijn accu’s nog aan het opladen. Iets wat ik overigens ook moet doen. 

Tevens doe ik een handwas van mijn sokken, gezien ik deze zowat rechtop kan zetten van het vuil wat er in zit. 

Natuurlijk moet er ook nog gegeten worden en de inkopen voor het komende stuk worden gedaan. 

Voor we weer klaar staan voor vertrek is het al weer na tweeën in de middag. Will vertrek gelijktijdig met mij, maar is nog wel van plan om 35 kilometer af te leggen vandaag. Dat vind ik wat te veel en als er na 20 kilometer een mooi plekje aan een meer passeren geloof ik het wel voor vandaag. Even later komt Jackass ook aangelopen en samen bereiden we het avond eten. 

Dag 116.   3086 t/m 3138 

De sectie door Oregon wordt ook wel eens een groene tunnel genoemd. En ik begrijp wel waarom. De gehele dag loopt de route tussen de bebossing met her en der uitzicht over één van de vele meren die deze staat kent. Heellaas horen daar de muggen ook bij. Zo gouw je langer dan twee minuten stil staat wordt je omringd door die beesten. Met 100% deet blijven ze nog enigszins bij me weg, maar de meeste hikers dragen een muggen net om hun hoofd om niet gestoken te worden. 

Het lopen zelf is zo ook een beetje saai aan het worden zonder mooie uitzichten. Dus doe ik mijn oortjes maar in en zet er de vaart achter. Daardoor ben ik ook mooi op tijd klaar met de kilometers die ik voor vandaag in de planning had. Is ook wel eens fijn. 

Dag 117.   3138 t/m 3193. 

Het belooft een pittig dagje te worden. Op de kaart met het hoogte profiel is te zien dat de route al snel naar een hoogte van 2000 meter gaat en daar dan de komende 30 kilometer boven blijft. Wat betekent dat er voor die afstand bijna continu sneeuw ligt. Ik besluit me er in vast te bijten en dat ik hoe dan ook vandaag nog dit traject af ga leggen. Iets wat ook wel moet want ik heb niet genoeg eten bij me voor nog een extra dag. 

Het uitzicht op deze hoogte maakt het in ieder geval de moeite waard.  

Als ik bijna aan de afdaling begin veranderd de ondergrond naar lava gesteente. Fijn dat het geploeter voor even voorbij is, maar nog wel lastig om de tent op te zetten. Pas tegen tien uur in de avond is er een plek om de tent neer te zetten. 

Dag 118.   3193 t/m 3220

Er hangt regen in de lucht als de dag begint. Het is 27 kilometer naar de weg waarvan ik maar Sisters wil liften. En ik hoop het een beetje droog te houden. Het eerste stuk is een klim over lava gesteente. Wanneer deze berg voorbij is gaat het landschap over naar een oud bosbrand gebied waar tussen de bloemen vol in bloei staan. 

 

Tot op heden is er nog niet meer dan een paar druppels regen gevallen. Maar net voor ik Highway 20 bereik begint er steeds meer naar beneden te komen. Tot overmaat van ramp duurt het ook nog eens ander half uur voor er iemand stopt om me naar Sisters te brengen. 

Kompleet doorweekt stap ik in de wagen. 😪

In Sisters aangekomen ga ik direct naar de camping van het stadje. Jackass is daar al, hij is heeft een lift gevonden bij een weg die ik gisteren avond laat passeert ben. 

Na een warme douche en de was gedaan te hebben voel ik me al een stuk beter. 

Als er dan ook nog een van de andere camping gasten ons uitnodigt om bij haar hotdogs te komen eten is de ellende van de dag al weer snel vergeten. 

De dag sluit ik af om met Jackass nog even de locale saloon in te gaan voor een drankje.